WAAAAASP BE!
21 Mayis 2006 San Diego konseri Heavy metale gonul verdikten sonra herkesin eninde sonunda kesfedip kapilacagi gruplar vardir. Bu gruplardan birisi de kuskusuz WASP’dir. Blackie Lawless herhalde bu camiadaki en onemli sarki yazari ve frontmanlerden biridir. Yillardir ulkemize gelmelerini bekledik durduk (ki bu sene gelme soylentileri ayyuka cikti insallah olur), ben de San Diego’da iki defa kacirdigim grubu, benim icin ozel bir tarihte, kucuk barda yakalamanin sokunu yasadim.

Uzucu olan boyle onemli bir grubun 200 kisi onunde calmasiydi. Normalde 8’de
acilmasi gereken kapilar 10’a dogru acildi. On grup Lizzy Borden adli gruptu.
Daha evvel pek tanimadigim bu grubun solisti Alice Cooper vari sovlar yapti. Tarz
olarak korku temali glam rock diyebilecegimiz grup, 80’lerde kurulmus koklu bir
gecmise sahip. Vokalistleri hemen her sarkida farkli aksesuarlar, maskeler kullandi.
Fena degillerdi ama ilk dinleyiste cok da akilda kalici birsey duyamadim.

Sonra herkesin bekledigi anlara yaklastik. Kucucuk sahneye Blackie’nin
unlu demir dev iskelet mikrofon standi kurulurken herkesin heycani iyice
artti. Ben de bunca yil sonra kucuklugumden beri klipleri sarkilarini
duydugum bir efsaneyi biraz sonra gorecek olmanin heycanini hissediyordum.
Fonda The Neon God album arka planlari vardi ama ondan hicbir sey calinmadi.
11’i ceyrek gece nihayet bekleyis sona erdi ve konser introyla basladi.

Blackie dev bir adam! Ben sahnede bu kadar uzun boylu bir adam gormedim.
Testere disli bileklikleriyle o unlu mikrofon standina tirmanip sallanirken
etkilenmemek elde degil. Mekan yuzunden cok sinirli efekt kullanmalarina ragmen
WASP’in ne kadar ustun bir sov grubu oldugu cok acikti. Ilk uc sarki
potpuri seklinde On your knees, Chainsaw ve Hate to love me idi. Iyice kivama gelen
seyirciyi Love Machine ve Wild Child’le iyice costurdurlar. Nakaratlara eslik
ediyor sayica az olmamiza ragmen bayagi iyi ses cikariyorduk. Sonrasinda Blackie
kisa bir konusmayla 20 yildir calmadiklari seyler calacaklarini soyledi.
Bizim konser 2006 turnesinin sadece ucuncu konseriydi. Ve ikinci potpuri Widowmaker
ve Sleeping in the fire ile geldi. Cok duygulu caldilar ozellikle ikincisini. Bayagi
etkileyici idi.

Sonrasinda Blackie bu sarkiya neden cok taktilar bilmiyorum , ‘Fuck’ yuzunden mi
‘beast’ yuzunden mi dedi ve Animal (fuck like a beast) salonu iyice salladi. Tarihe
gecmis sarkilari Blackie’den dinledigime inanamiyordum. The real me ardindan
cok sevdigim, cok ozel bir sarki olan The Idol’u taktim etti Blackie. 92’deki durumunu
anlatti ve inanilmaz guzel caldilar. Sololarda isiklari yanan gitariyla gruba yeniden
katilan Doug Blair cok iyiydi. Benim icin konserin en vurucu anlari bu anlardi.
Sonrasda I wanna be somebody ile sahneyi terk ettiler.

Az kisi olmamiza ragmen herkes grubun gercek fani oldugu icin guclu tezahuratlar,
baslattigim “WASP!..WASP!” dahil, sonrasinda grup geldi ve What I’ll never
find ve nakaratin bizim tarafimizdan haykirarak soylendigi Blind in Texas’la
konser sona erdi. Konser bittigi icin uzgun ama Blackie’nin bir penasini kaptigim
icin mutluydum.

Yeni davulcu Mike Dupke gayet iyi geldi kulagima. Basci Mike Duda gruptaki Blackie
disindaki en eski eleman oldugundan en rahat ve sempatik tavirlar ondaydi. Resim
cekenlere bir cok ozel pozlar verdi. Konserin tek kotu yani kisa , 70 dk. civari
olmasiydi ama bu genel WASP formatina uygun bir sure. Bu arada yeni WASP albumunun
2006 eylulunde cikmasi bekleniyor.