Tarih; 26 Ekim 2007 – Yer; Yeni Melek Gösteri Merkezi / İstanbul

Anathema bir kez daha Türkiye’ de…

Bu konser her ne kadar benim üçüncü Anathema konserim olsa da, ilk kez izleyecekmişim gibi bir heyecan yaşıyordum. Benim için diğer konserlerden farklı bir anlam taşıyordu bu seferki… Özel bir anlam…

Günler öncesinden biletler tükenmişti. Daha önceki konserlerde kapıda bilet satışı olurken, bu sefer sadece karaborsada bilet bulmak mümkündü. Neyse ki böyle bir sorunumuz yoktu ve içimiz rahat bir şekilde Yeni Melek’ e doğru yola çıkmıştık. Konser mekanına doğru yaklaşırken kalabalık dikkat çekici boyuttaydı. Böyle bir kalabalığın ve biletlerin günler öncesinden tükenmiş olmasının sebebi hiç kuşkusuz 18 yaş sınırının olmamasıydı. Metal müzik dinlemeye yeni başlayan insanların bu konseri, ( Onlar için iyi bir başlangıç kabul edilebilecek; Anathema’yı ) konser arşivlerinin ilk sırasında tutmak istemeleri gayet mantıklı ve de iyi bir tercihti. Bu nedenle 18 yaş sınırının olmayışı açıkçası beni rahatsız etmemişti. Farklı renkteki bilekliklerle 18 yaş altını ayıracak olduklarından dolayı içki ve de sigara satışından nasılsa mahrum kalmayacaktık. Böylece Onlar’ da bir çoğumuzun birden fazla canlı izleme fırsatını yakaladığı Anathema’ dan mahrum kalmayacaktı.

Sanırım benim için tek eksi yön konser mekanının Yeni Melek olmasıydı. E buna da alıştık artık, sevmesek de orayı, katlanmak zorundaydık zaman zaman sorun yaratan ses sistemine ve de havasızlığına… Keşke kökten çözebilseler şu Yeni Melek sorununu da hep beraber rahat etsek. Konserlerde daha keyifli bir hal alsa bizler için.

Uzunca bir kuyruk olduğu için maalesef içeriye geç girdik ve girdiğimizde Catafalque sahneden inmişti. Sonradan öğrendiğim kadarıyla ses sisteminin gazabına uğramışlar ve pek tatmin edici bir performans olmamış. Zaten kendileri de çok zor şartlar altında çaldıklarını ve bu nedenle kimsenin kusura bakmamasını dile getirmiş. Son albümlerinden seyircilere birkaç dağıtım yapıp sahneden ayrılmışlar.

İçeri girdiğimizde ise gerçekten inanılmaz bir kalabalık vardı. Önce alt kata indik, baktık durulacak gibi değil. Bir adım dahi ilerleyemiyorduk. Kaldı ki konser izleyecektik o kalabalığın içinde. Daha ilk dakikadan nefes zorluğu çekmeye başlamıştık. Kerem’ in ( ImpLosioN ) üstün gayreti neticesinde en üst katta kendimize yer bulmuştuk. Nefes alabiliyorduk ve de konseri rahatça izleyebilecektik. İlk dakika da bozulan morallerimiz bir anda düzelivermişti. Koltuklarımıza yerleştik.. Ve Anathema karşımızdaydı…

Atmosfer tam anlamıyla sahnedekinin Anathema olduğunu kanıtlar nitelikteydi. Her ne kadar tahmin ettiğimiz gibi ses sisteminin azizliğini yaşasalar da ilk birkaç parçada, gayet başarılı bir şekilde çalmayı sürdürdüler. Zaman zaman ses sorunu yaşanmaya devam etti tabi ki. E baştan bildiğimiz için bunun yaşanacağını bizler hiç şaşırmadık, tabi alışkın olmayanların da söylemlerini duymadık değil. Ne olursa olsun hiçbir şey keyfimizi bozamayacak ve sevgilimle kenetlenerek tadını çıkaracağımız bir konser olacaktı. Yer yer tüylerim ürperse de ilk defa yalnız olmadığımı hissediyordum. Üstelik etrafıma dönüp baktığımda yaşaran gözlerle karşılaşmama rağmen, benim yüzümde tatlı bir tebessüm vardı konser boyunca. En başta da dediğim gibi; Özel bir anlamı vardı bu konserin…

Oldukça alışık olduğumuz bir playlist vardı karşımızda… Fragile Dreams, Lost Control, Deep, Forgotten Hopes, Angelica, One Last Goodbye peşi sıra çalıyordu. Herkes hep bir ağızdan söylerken şarkıları, yaşanmaya değer bir ortam oluşmuştu. Büyüleyiciydi… Üstelik ilk izleyişim değildi ama yine bir kez daha büyülemeyi başarmışlardı beni. Konser daha çok akustik devam ediyordu. Bu nedenle birazcık söyleniyordum kendi kendime. Vincent’ in elektro gitara her uzanışında çocukça bir mutluluk duyuyordum. Hele ki sahneye sürpriz bir isim çıktığında mutluluğum iki katına çıkmıştı ki, bu isim Duncan Patterson’ dan başkası değildi. Ve birlikte Sleepless’ i çalıyorlardı bizim için. Şarkı bittiğinde ise yüzümüzde hoş tebessümler bırakarak sahneden ayrılmıştı Tek bir parça çalmışlardı beraber ama hoş bir an yaşatmışlardı bizlere…

A Natural Disaster çalarken ise Lee Douglas sahneye davet edilmişti. Mükemmel bir ses, mükemmel bir görsellik. Merak ediyorum da, Lee’ nin sesini beğenmeyen var mıdır acaba? O muhteşem sahne duruşuyla beni etkileyebiliyorsa erkek fanlarının işi oldukça zordu. Bir vokalin sesi bir parçaya bu kadar mı yakışır? Bu kadar mı bütünleşir? O an gözlerinizi kapatıp, arkanıza yaslanacaksınız… Sevgilinizin elinin sıkı sıkı kavrayacaksınız ve kendinizi o muhteşem sese vereceksiniz. ( Yanınızda sevgiliniz yoksa eğer – ki bu çok şansız bir durum olur – şarkının hüznüne kapılmamanız mümkün değil. Sizi alıp götürecektir ne yazık ki. )

‘ You just slipped through my fingers
And i feel so ashamed
You just slipped through my fingers
And i have paid ‘

Vincent her zamanki samimi üslubuyla dinleyiciyle de iletişim kurmakta zorluk çekmedi. Sanırım O’ da bir kez daha muhteşem Anathema dinleyicisi karşısında hayran kalmıştı. Yukarıda olmamıza rağmen gözlerindeki bu pırıltıyı görmek hiç de zor değildi. Bir grup için en özel anlardan biri bu olsa gerek; Coşku dolu ve hep bir ağızdan şarkılara eşlik eden bir kitleye karşı yaklaşık iki buçuk saat boyunca sahnede kalmak… Ve üstelik her gelişinizde sizi aynı coşkuyla karşılıyor olmaları… Gurur verici olmalı…

Sırada A Dying Wish çalıyordu. Bu sırada resim çekmek için balkon demirliklerine doğru yürüdüm. Her zaman ki gibi güvenlik görevlileri izin vermek istemedi. Ne yapıp edip birkaç poz için izin kopardım. ( Sanki yerimizde oturunca çekmiyoruz da, neden bu hal tavırlar anlam veremiyorum bir türlü. ) Tam bu sırada kulağımda hiç de yabancı olmayan melodiler yükselmeye başladı. Bir an yanlış mı duyuyorum dedim ama bu melodiyi başka bir şeyle karıştırmayacak kadar Pink Floyd hayranıydım. Evet, Another Brick In The Wall’ du bu çalan! Oldukça kısa ama bir o kadar da şaşırtıcı bir geçiş olmuştu bu benim için. Anathema yine bir sürpriz yapmıştı bu konserde de…

Artık sonlara yaklaşıyorduk. Son iki parçada kalabalığa kalmamak için vestiyerden montlarımızı almak için çıktık. Koridorda dururken kapanışı görmek için bu sefer alt VIP salonuna geçtik. Nasıl olsa artık bitiyordu ve kapıda güvenlik falan kalmamıştı. Rahatlıkla girip balkon kenarından son parçayı dinlemeye koyulduk. Finalde başka hiçbir parça beni Comfortably Numb kadar mutlu edemezdi herhalde. Kapanış için harikulâde bir seçimdi ve son dakikaları sevgilime sıkı sıkı sarılarak taptığımız grubun süper bir parçasıyla nokta koyuyorduk geceye. Bu muhteşem gece daha başka nasıl sonlandırılabilirdi ki?

Kadro

Vincent Cavanagh – Vokal & Gitar
Daniel Cavanagh –Elektro Gitar
Jamie Cavanagh – Bas Gitar
John Douglas – Bateri
Les Smith – Klavye

Konuk Sanatçılar;
Lee Douglas – Vokal
Duncan Patterson – Bas Gitar
Gökçe Coşkun – Keman

Setlist

Shroud Of False
Fragile Dreams
Lost Control
Deep
Forgotten Hopes / Destiny Is Dead
Inner Silence
Empty
Judgement
Panic
Angelica
One Last Goodbye
A Dying Wish
A Simple Mistake
A Natural Disaster ( Lee Douglas eşliğinde )
Sleepless ( Duncan Patterson eşliğinde )
Hope
Closer
Leave No Trace
Flying
Angels Walk Among Us
Sentient
Regret
Comfortably Numb

Rüya “belzebul” Umutlu