Mute Promotions ve Host Productions desteği ile İstanbul Üniversitesi Rock Klübü tarafından düzenlenen Epica ve açılışını yapacak gruplarimiz Over Load, Soul Sacrifice ve Catafalque için 26 Temmuz akşamı Refresh The Venue’deydik.

Kritik için haberin devamına tıklayın.

Hafta içidir, insanlar işinden gücünden geç gelebilir vs derken etkinlik boyunca gelmesini düşündüğüm kalabalık mekanda hiç olmadi. Üzüldüm açıkçasi, çünkü konser öncesi normalinden çok davetiye dağıtıldı ve konser, fiyati bakımından da makul bir olaydı. Yine de umduğum kalabalığın olmamasini yaz ayı ve hafta ortasi bir gün olmasina veriyorum(!) Kaç kişi bunu kavradı bilmiyorum ama bence buradaki asıl olay, ‘Ne kadar Epica sever, dinlersiniz? ’ değil; böyle Rock klüplerimiz bir şeyler yaptı mı ‘Ne kadar destekliyoruz?’du. Ki hala aklımdadir, 2002 yılı İ.Ü.R.K yine Host Pro ile Amorphis’i getirdiğinde gidemeyip üzülmüştüm. Çünkü; okul, ders, sınav vs derken bir avuç insanin vakit ayırıp emek harcayıp üniversitede ‘Rock’ klübü kurmasi, bizim gibi bu tür müziğe gönül vermiş azınlık bir kitle için bir şeyler yapmaya çalışması saygıya ve desteğe değer bir olaydır, her zaman. Bunu görmezden gelmememiz gerektiğine inaniyorum. Neyse… bu kısım anlatılarak kavratılamaz.

Ulaşımı biraz zor olsa da Refresh The Venue, benim bu ülkede en sevdiğim konser mekanlarının başında geliyor. Ses sistemi, sahnesi, temizliği, güvenliği vs… Ben ne zaman gitsem bir sorun yaşandığını hiç hissetmedim. Hatta biz orda ‘pis metalciler’ olarak biraları içip içip sonra kutuları buruşturup ayaklarımıza top edip oynamaya çalışırken ( ki yaptık ) temizlik görevlilerinin sürekli çalıştığını görmek sizleri rahatsiz eder mi etmez mi bilemeyeceğim. Kısacası bu sefer mekana, yemek&bira fiyatlarına vs b*k atmayacağım 🙂

Neyse neyse tamam… Ne diyorduk, Epica konseri var; öncesinde de güzide yurdum yerli gruplarından üç tanesini de ‘tadımlık’ koyuvermişler. Hepsinin vakti dar, peh…Ben Epica yerine sabaha kadar bu gruplari izlemeye hayir demezdim…Bilmem anlatabildim mi…

İlk olarak sevdiğim yerli gruplardan olan ( gönlümüz geçmez 80s den,bizim ) Over Load sahne aldı. Öncelikle şunu da kabul etmek gerekir ki, Over Load yanlış bir organizasyonda sahne aldı, yani düşünün Over Load in tarzını ve karşısında Epica seyircisi. Bunun dışında gözüme ilk çarpan vokal değişiminin onlar için ne kadar hayırlı olduğu ve heyecanla çalınan coverların basarısıydı. 2 (sanırım) kendi bestelerinin yanı sıra Cinderella (Somebody save me), Ozzy Osbourne (Mr.Crowley), Whitesnake (Stil of The Night I Still of The Night) vs.. bizim gibi bu türe gönül vermişlerin ‘olmazsa olmaz’ parçalarini yorumladilar. Eee nerde Maiden dedim!?! Eh olsun o kadar.hayal kırıklığı ‘napalım’ oldum:)

Arkasından en az ayda 1 ya da 2 kere rahatlıkla canlı performansını bir yerlerde izleyebileceğimiz canımız cicimiz Soul Sacrifice grubu sahne aldı. Onlara ayrılan sürede albümlerinden çaldıklari sarkılarin yanı sıra yeni bir sarkı da seslendirdiler. Adini hatırlayamıyorum ama parçayı şimdiden çok beğendim. Özgür yine azdi, azdırdı; abarttı gitarının tellerini parçaladi. Sahnede show business olayında O’ndan iyi vokal pek görmedim ben.

Epica öncesi son yerli grup olarak da Catafalque sahneyi aldı ve artık hava kararmıştı. Çimlerdeki minderlere yayılıp yuvarlanan seyirci yavaş yavaş ayaklanmıştı. Sahnede ses sistemi kadar ışık tesisati ve geceye seçilen renkler de çok etkileyiciydi. Catafalque da albüm şarkılarindan 3er 5şer çalarken yeni albümleri ‘Dialectique’ in de haberini verdi.

Dı…dı..dı dım…Epica zamani… 2.kez Türkiye’de ve tam olarak aynı mekanda aynı sahnede karşımızda… Konser izlenimlerinde okuduğum playback iddialari için önce şunu söyleyeyim, ben bunu hissetmedim ama özellikle ‘Cry For The Moon’ gibi içinde koro sesler barındıran bir şarkıda samplelarin kullanılmasi çok doğal bir olaydi, yani bu playback değildi. Ayrıca hem albümlere hem de bu geceki performansa bakarak şunu da kendi adıma belirteyim ki, Herkes Simone dediği kadar ben eski After Forever’dan şimdiki Epica yan vokali ve gitaristi Mark Jansen diyorum.Sahne performansı bir yana şarkı aralarina kattığı yer yer scream yer yer bruthal, yırtık vokalleri olmasa kimse bana gelip de Epica’yı sevdiremezdi,heralde. Tamam, kabul de etmek gerekirdi Simone kızıl kızıl saçlarıyla güzel headbang yapıyor:) Ama onun dışında göklere çıkarabileceğim aman aman bir sesi ya da performansi yoktu,bence.

Organizasyonda,sahnede en kötü grup olsa bile biz artık ‘aile’ deyip MetalTR olarak katıldığımız organizasyonlarda çok iyi vakit geçirdiğimizi söylemeden bu yazıyı bitirmeyeceğim.Şakalarin,esprilerin ve o an yaratılmış garip küfürlerin havada uçuşması bir yana,durup durup dururken yere yuvarlanıp orası burası acılan ‘gotik’ hatunları seyretmemız de öbür yana (bu arada ben bolca kollarına dantel corap geçirip gelmiş hatun bekliyordum!?!) ; ben bira içip biten kutuyu kıvırıp yere bırakmamdan hemen sonra aramızda başlayan futbol musabakasi da diğer yana ( çaktırmayın,Epica hala sahnede! ), biz rahat rahat oturalım diye koydukları minderlerle savaş yapmamız her bir yana ve son olarak ‘Heeeyyy!! Altta kalanın canı çıksııınnn’ ya da ‘Ada battı adaaaa’ of of…Biz çok eğlendik(!) Bir de bu konserin dönüş macerasi var tabi,orasi da biz gidenlere güzel bir anı olarak kalsın; siz konserlerden çektiğim kareleri inceleyin.

Eyvallah demeden yine İstanbul Üniversitesi Rock Klübüne bir kez daha teşekkür edeceğim,diğer uyuyan tüm üniversite rock klüpleri adına da! Her zaman yanınızdayız.